سکوت سر شار از ناگفته هاست

چندان که به شکوه در می ائیم از سرمای پیرامون خویش از ظلمت از کمبود نوری گرمی بخش چون همیشه بر می بندیم دریچه کلبمان راروحمان را...

من اموخته ام به خود گوش فرا دهم وصدایی بشنوم که با من میگوید این لحظه مرا چه هدیه خواهد داد

نیاموختم گوش فرا دادن به صدایی که بامن در سخن است وبی وقفه میپرسد من به این لحظه چه هدیه

خواهم داد.

شبنم و برگ ها یخ زده است وارزوهای من نیز ابرهای برف زا در اسمان در هم میپیچند باد می وزد

وطوفان میرسد زخمهای من نیز میرسد . یخ اب میشود در روح من در اندیشه های من بهار حضور توست بودن توست...